Genocid: pripreme i poricanje : Uvod u realiziranje genocida i zatvaranje kruga genocida

Sažetak

U radu se govori o dvije faze genocida: fazi priprema i fazi poricanja, pošto su one sa historijskog aspekta na primjera Bosne i Hercegovine očigledne. Sto se planiranja tiče, temeljni dokumenti velikodržavnog plana (Velike Srbije) od Garašaninovog „Načertanija“ do „Memoranduma“ SANU-a nisu se bitnije mijenjali, osim što su pojedini segmenti plana dorađivani, odnosno prilagođavani vremenu i okolnostima. U kontekstu vremena i okolnosti stvarani su uvjeti i pretpostavke za rat koji je redovno rezultirao teškim zločinima koji su u najtješnjoj vezi sa definicijom genocida. Ratni ciljevi Srbije u svim ratovima (od Balkanskih do ovog 1991-1995.) bili su stvaranje Velike Srbije kao dominantne sile na Balkanu, odnosno u jugoistočnoj Evropi. Ti ciljevi nisu ostvareni, kao što ni počinjeni zločini nisu sankcionirani u mjeri u kojoj bi bilo nemoguće nastaviti pripreme za nove ratove i novi krug genocida. Pripreme za rat i genocid 1991-1995. bile su temeljite i sveobuhvatne, o čemu svjedoči faza realizacije, tj. sam čin genocida. Faza poricanja sa pravdanjem genocida nastavljena je i nakon završetka rata. Ponovo su sve snage i sva sredstva instramentalizirana u tom smislu od strane počinilaca genocida. Ova faza u odnosu na metode realizacije, te snage i sredstva bitno korespondira sa fazom priprema, čiji je cilj de facto isti: u fazi priprema stvoriti, a sada sačuvati „državu srpskog naroda.“ Bitne karakteristike ove faze jesu agresivnost u realizaciji, relativiziranje zločina, insistiranje na zaboravu, naglašavanju ugroženosti Srba van RS-a, dovođenje svega na nivo kompromisa, ucjena itd. Kako je poricanje i pravdanje u suštini završavanje kruga genocida, ono osigurava uvjete za novi krug. Stoga, pravovremeno prepoznavanje faze priprema daje mogućnost djelovanja na sprečavanju da se genocid počini, a faza poricanja pruža mogućnost da se počinjeni genocid adekvatno sankcionira i ne uđe u novi krug.